LangeL

01/12/2025

Coś w tym jest…
I jest to strasznie głupie…

The Norwegian singer speaks about how social media has ruined our capacity for empathy, and how she deals with her neurodivergence

30/11/2025

Zostawię to tutaj.

To taki temat, który jakiś czas temu pojawił się w akademii w kontekście tego, jak robimy i czy robimy coś z osobami studenckimi, które nam zagrażają.
Od lat raczej nic lub niewiele.
Ale… mamy alarmy w salach od tego roku… nie zawsze w dobrych miejscach.

30/11/2025

Dziwi, że kogoś to dziwi i nie jest dla kogoś normalne…

Jak mówi ekspert, wygląd cielesny nie podlega regulacji, a włosy czy kolczyki nie są „przepisowe” ani „nieprzepisowe” — są po prostu prywatne

29/11/2025

Uczmy się kochać świat…
Jutro będzie inny…

28/11/2025

News na dziś…
Możecie kupić już moją książkę.
Smacznego!

27/11/2025

O…

Wiedzieliście, że Marzena Erm zmarła? A taka młoda była 😭Czytałam ją, kibicowałam od tylu lat… To niepowetowana strata dla polskiej sceny grafomańskiej. Spieszmy się kochać ludzi... [*] 😓

Historia jest prosta: wpisałam w Google swoje imię i nazwisko, a w podpowiedziach pojawiła się fraza „Marzena Erm czy żyję”. Nie „czy żyje”, tylko „czy żyję”, jakby to było pytanie, które powinnam zadać sobie sama, stojąc przed lustrem w szlafroku z resztką wczorajszego makijażu. Wyszukiwarka zapragnęła zasiać we mnie subtelną ontologiczną panikę i wątpliwość co do mojego stanu skupienia (jeszcze ciało czy już proch?) albo zadać mi pytanie z rodzaju tych zadawanych przez kołczów przebudzenia duchowego: żyjesz czy tylko egzystujesz? Oczami wyobraźni widziałam piramidkę z dłoni i słyszałam tę krępującą, sztucznie wydłużoną pauzę po pytaniu, które miało mnie skłonić do refleksji.

Czy jakoś wstrząsnęło mną to, że najczęściej wyszukiwaną frazą sparowaną z moim imieniem i nazwiskiem jest pytanie o to, czy żyję? Nie. Bo żeby sprawdzić, czy ktoś żyje, trzeba go najpierw przywołać w myśli, a to, proszę Państwa, jest już formą troski. Co innego, gdybym miała opryszczkę zamiast raka — wtedy taka sugestia frazy faktycznie uniosłaby mi brew i to tak, że dotknęłaby sufitu.

Tak więc kliknęłam w „Marzena Erm czy żyję” i tu zaczyna się część surrealistyczna – AI poinformowało mnie, że nie żyję. Tymczasem ja dziś wstałam tylko trochę później. Owszem, czytanie własnego nekrologu to doświadczenie osobliwe. Pewnie kiedyś – oby później niż prędzej – taki się pojawi, ale na Boga, niech AI nie wyprzedza faktów. Póki co jednak bawi mnie to nieprzyzwoicie, więc dla porządku informuję rozczarowane panny, wdówki i rozwódki: mój mąż nie owdowiał 🤫

Jak się to się stało, że umarłam? AI zebrał rozsypane fragmenty informacji o mnie, poskładał je w najbardziej logiczną dla siebie całość i wyciągnął wniosek: „Marzena Erm nie żyje”. Bo AI, jeśli coś znajdzie — powtórzy; jeśli nie znajdzie — dopowie; a jeśli dopowie — zrobi to zrobi to tak, aby użytkownik miał nieoparte wrażenie, że ma do czynienia z faktami.

Ten post powstał w ramach Instrukcji Obsługi Kryzysu, bo czasem największy kryzys to ten informacyjny. A napisała go Marzena Erm.

27/11/2025

Kolejna 💀

Fashion designer Pam Hogg (1959-2025). Worked with Paula Yates, Siouxsie Sioux and Debbie Harry. Pic: Jake Walters

27/11/2025

Rok temu powstał tekst, który zapoczątkował moje badania. Jedni go nie chcieli, inni go opublikowali. Normalna sprawa w świecie nauki.
Tekst stworzyłyśmy we trzy, by pokazać różne aspekty tego tematu, również ten aplikacyjny. Dziękuję i za współpracę nad tym tekstem.
A osoby zainteresowane odsyłam do świeżego numeru Władzy Sądzenia, bo tekst jest jak zwykle w otwartym dostępie.

27/11/2025

Po dłuższej chwili jest… on… tekst na temat żałoby w miejscu pracy. Powstał rok temu przy okazji mojej mobilizacji do robienia badań na ten temat.

Dzieło wspólne. Dziękuję współautorkom za wytrwałość i cierpliwość.

Częstujcie się! Podawajcie dalej. Nieście wieść do zainteresowanych.

Wprowadzenie do tematu grup wrażliwych w miejscu pracy w kontekście straty Autor Łucja Lange Instytut Socjologii, Uniwersytet Łódzki https://orcid.org/0000-0002-2676-1022 Urszula Tokarczyk-Bar Zakład Metodologii Nauk o Edukacji, Wydział Studiów Edukacyjnych, Uniwersytet im. Adama Micki...

27/11/2025

Wow… niskich lotów zemsta.
Mam nadzieję, że osoby pracujące w Domu Górnika stracą pracę, bo ewidentnie się do jej wykonywania nie nadają.

Nawet nie wiem, jak Wam to napisać…

Od kilku dni szukamy kawalerki dla Pana Jurka.
Chcemy opłacić ją z góry aż do końca kwietnia.
I naprawdę rozumiem osoby, które boją się wynająć mieszkanie komuś, kto doświadczył bezdomności to jest ludzki strach. I okej. Naprawdę to rozumiem.

Ale wczoraj wydarzyło się coś, co zniszczyło mnie od środka.

Zdecydowaliśmy się wynająć pokój w Domu Górnika w Sosnowcu.
Pokoje wolne są, wszystko dogadane, można zapłacić za pół roku z góry.
Już miałem dostać numer konta.

A w ostatniej chwili przyszła odmowa.

I teraz uważajcie, bo powód jest tak absurdalny, że aż trudno w to uwierzyć.
Czytajcie do końca.

Napisali w mailu, że „po rozmowie z personelem nie chcą wiązać się z osobami, o których mało wiedzą”.
Tylko pytam: a o kim wiedzą więcej? O kimkolwiek?
Cała historia Pana Jurka jest u mnie opisana od A do Z.
Nie pije. Nie stwarza problemów. Wychodzi ze szpitala i jest w dobrej kondycji.

Dodali jeszcze, że „mają dużo osób problematycznych i nie chcą, żeby było ich więcej”.
Ale skąd pomysł, że on jest problematyczny?
Bo stracił dom?
To jest powód, by człowiekowi odmówić dachu nad głową?

I wtedy dostaliśmy wiadomość, która wszystko wyjaśniła.
Koleżanka wspomniała im przez telefon, że to ja będę robił płatność.

I nagle wszystko zaczęło się sypać.
W ostatnim mailu napisali, że… blokują pokoje przez moją osobę.

Dlaczego?

Bo rok temu pomogłem Panu Witoldowi.

Pan Witold to niedowidzący starszy człowiek, który został okradziony i wyrzucony z pokoju w domu Górnika, nie miał jak zapłacić za pokój.
Pojechałem do niego w środku nocy, kupiłem ciepły posiłek, zawieźliśmy go do ogrzewalni, potem do ośrodka.
Po zabiegu na jaskrę dostał miejsce w DPS-ie. Dziś żyje jak człowiek.

I wiecie, dlaczego Dom Górnika postanowił teraz zablokować swoje pokoje dla Pana JURKA?

Bo wtedy miałem czelność do nich zadzwonić i zapytać:
kto go okradł?
dlaczego wyrzucając go z pokoju nie zadzwonili do MOPSu, do mnie, do kogokolwiek?
Przecież można było mu pomóc, zanim wylądował na bruku.
Jeszcze bez jedzenia i bez sprawnego wzroku, widział sama ciemność..

To wszystko.
To była zwykła rozmowa z empatii żeby następnym razem postąpili inaczej.

I dziś, po roku, mszczą się… nie na mnie.
Na człowieku, który potrzebuje pomocy.

Od wczoraj mają wyłączone telefony.
W mailu napisali, że „wydano im negatywną opinię za Pana Witolda”. Nie!

Opinię wydaliście sobie sami wtedy u mnie, a teraz robicie to na oczach pół Polski.
Opinię o swoim człowieczeństwie.

Poniżej wrzucam zdjęcie Pana Witolda jak wyglądał wtedy, a jak wygląda dziś, kiedy odzyskał życie. Kiedy razem daliśmy mu drugą szanse.
Warto pomagać takim ludziom.

A Was proszę o pomoc w znalezieniu pokoju dla Pana Jurka.
On również zasługuje na drugą szansę.

Na razie udało się zapewnić mu miejsce w ośrodku dla bezdomnych, ale potrzebujemy czegoś stałego.

Czegoś co pomoże mu stanąć na nogi.