𝑹𝒂𝒕𝒌𝒐𝑴𝒂𝒓𝒊𝒂𝑭𝒐𝒕𝒐

13/09/2026

Dom Farmaceutki. Niepowtarzalny klimat, którego nie da się podrobić. Powiewające firanki, cisza i ten dreszcz, kiedy masz wrażenie, że dom nadal żyje. 🖤

12/09/2026

Ten dom od początku trochę przerażał, ale jeszcze bardziej fascynował. W takich miejscach najbardziej lubię to, że nigdy nie wiem, co znajdę za kolejnymi drzwiami.
Największe zaskoczenie czekało na strychu. Zamiast pustej przestrzeni był tam pokój, a jego zawartość… sami zobaczcie.
Na grupach urbexowych pojawiły się ostatnio zarzuty, że moje fotografie to AI. Nie ukrywam, trochę mnie to zdziwiło. Mam swój sposób fotografowania, swój klimat i swoją estetykę. Zdjęcia edytuję tak, żeby pokazać miejsce tak, jak je czuję i zapamiętuję. To mój styl i nie zamierzam go zmieniać tylko dlatego, że komuś się nie podoba.
Bo za tymi kadrami nie stoi sztuczna inteligencja. Są prawdziwe opuszczone domy, prawdziwe wyprawy, prawdziwe fotografie i moje prawdziwe emocje. 🖤

11/09/2026

Dom Farmaceutki w środku robi jeszcze większe wrażenie. Stare meble, książki, firanki i detale, po których widać, że kiedyś musiało tu być naprawdę pięknie...
Niestety dewastacja postępuje i z każdym rokiem coraz mniej zostaje z dawnego charakteru tego miejsca.
A szkoda, bo Dom Farmaceutki naprawdę miał klasę.
I jeszcze sporo przed nami… bo strych zostawiam na koniec...

11/09/2026

Odwiedziłam już wiele opuszczonych domów, ale ten od samego wejścia był inny.
Duży, przerażający, bardzo zdewastowany a jednocześnie niesamowicie piękny. Zachwycał detalami, niepokoił ciszą i od początku dawał wrażenie, że skrywa znacznie więcej, niż widać na pierwszy rzut oka.
A to, co zobaczyliśmy w środku, tylko to potwierdziło.
Dom Farmaceutki skrywa naprawdę wiele tajemnic.
I pokażę je w kolejnych częściach...

07/09/2026

Trochę creepy, trochę jak z innego świata… a jednak trudno od niego oderwać wzrok.
Stary dwór, prawie doszczętnie zniszczony, powoli przejmowany przez zieleń. Wybite okna, odpadający tynk, zardzewiałe balustrady… i ten drewniany ganek, który mimo wszystko wciąż trzyma w sobie resztki dawnego uroku.
Patrząc na takie miejsca zawsze próbuję sobie wyobrazić, jak wyglądały, kiedy w oknach paliło się światło, po schodach ktoś chodził, a ganek był zwyczajnym wejściem do domu.
Dzisiaj został tylko klimat, którego nie da się podrobić...

06/09/2026

Kiedyś były po prostu częścią miasta. Stały na przystankach, spóźniały się, trzęsły na każdej dziurze, drzwi czasem zamykały się z charakterystycznym hukiem, a człowiek i tak wsiadał i jechał. Do szkoły, do pracy, na spotkanie, czasem gdzieś bez większego planu.
Dziś stoją cicho. Kolorowe, obdrapane, zardzewiałe, trochę smutne, trochę piękne w swoim starzeniu się. W środku stare fotele, kierownica, kasowniki i napisy, które potrafią nagle uruchomić wspomnienia sprzed wielu lat.
Teraz już nigdzie nie jadą. Ale wspomnienia nadal mają komplet pasażerów. ❤️🚍

05/09/2026

💙🪽🌊

05/09/2026

Morze ma swoje własne przedstawienia. Czasem wystarczy stanąć na chwilę i patrzeć, jak nad głową zaczyna się mały chaos.
Rozkrzyczane mewy, wiatr, szum morza… i ten jeden błąd: otwierasz chipsy. 😄 W sekundę jesteś najważniejszą osobą na plaży, a nad tobą zaczyna się prawdziwy nalot.
Lubię takie momenty. Trochę śmiechu, trochę zamieszania i nagle z zupełnie zwykłej chwili robi się kadr, który ma swój klimat.🪽🌊

04/09/2026