11/06/2026
ถ่ายคอสเพลย์มาร่วมๆ 3 ปี⏱️ สิ่งที่หลายๆคนทั่วไปไม่รู้คือ
"มีน้อยครั้งมากที่ผมได้ใช้สไตล์การถ่ายของตัวเองแบบเต็ม 100%"
ด้วยความที่ "เกรงใจเลเยอร์" ว่าเขาอาจจะไม่ชอบสไตล์เรา จึงพยายามทำงานออกมาให้บาลานซ์ระหว่างรูปแบบมาตรฐาน กับสไตล์ที่ผมชอบ กลัวมากที่จะถูกวิจารณ์เรื่อง "สีชุดคอสเพี้ยน" เหมือนอย่างที่ตากล้องเพื่อนผมเจอ
สุดท้ายผลงานก็ออกมาดูครึ่งๆกลางๆ อยู่ในรูปแบบที่พอรับได้ บางคนว่าสวย บางคนว่าธรรมดา
แล้วสไตล์ที่ผมชอบจริงๆ คืออะไรล่ะ?
คำตอบคือ:
"ผลงานที่เข้าถึงจิตใจคน" ➡️❤️
ไม่ว่าจะเป็น "น่ารักสดใส โศกเศร้า เครียด โกรธ สวย เท่ห์ บ้า" หรือแม้แต่ "มีม" ผมหลงไหลในสิ่งเหล่านั้นและอยากถ่ายทอดออกมาให้คนได้ดูทางสายตา ได้ยินด้วยหู สื่อลงไปถึงจิตใจทันทีที่ได้รับมัน
ผมอยากเป็นผู้ที่ส่งสาร ผู้ถ่ายทอดความรู้สึกที่เต็มร้อยของเลเยอร์เหล่านั้นให้ทุกคนร่วมรู้สึกไปด้วยกัน ดังนั้นผมจึงทดลองศึกษาและใช้มู๊ดและโทนกับทุกภาพถ่ายตั้งแต่จบหลังกล้องโดยไม่ต้องแต่งรูปอีก เพราะมู๊ดขณะนั้นก็คือมู๊ดที่ถูกหยุดเวลาไว้ตั้งแต่ผมกดชัตเตอร์ มันคือมู๊ดของเลเยอร์จริงๆที่ตาผมเห็น และอยากให้ทุกคนเห็นภาพเดียวกัน ไม่ใช่ภาพหลังแต่งในคอม
งานวีดีโออาจจะต่างไปจากภาพนิ่ง เพราะผมอยากถ่ายทอดมันด้วยเสียงเพลง สมัยวัยรุ่นผมแต่งเพลงมากมาย ทั้งดีดกีตาร์มีรุ่นน้องมานั่งรุมล้อมฟัง ทั้งขึ้นเวทีร่วมกับวง เป็นประสบการณ์ที่ไม่เคยลืมและยังคงอยากใช้สกิลที่เคยมีออกมาถ่ายทอดให้มากที่สุด
ผมไม่ชอบใช้แสงช่วย ไม่ชอบแฟลช เพราะมันไม่เหมือนสิ่งที่ตาผมเห็น ณ เวลานั้น นาทีนั้น ที่ผมกำลังมองสถานที่นั้นจริงๆ แสงจริงๆ และเลเยอร์ก็เป็นเลเยอร์จริงๆ แน่นอนว่านี่มันขัดแย้งกับทฤษฎีถ่ายภาพเรื่อง "แสงและเงา" อันเป็นทฤษฎีแรก ทฤษฎีหลักของช่างภาพ แต่สำหรับผมถ้าแสงนั้นมันไม่ Real คือไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากจะถ่ายทอดแล้ว งานถ่ายสตูที่ต้องจัดแสง ผมอาจจะไม่ขอรับอีก
ครึ่งปี 2026 แล้ว คงได้เวลาที่ผมจะลองใช้สไตล์ทั้งหมดที่มีลงไปในผลงานแบบเต็มร้อย คงไม่ได้แคร์ว่าภาพมันจะหลุดไปจากมาตรฐานโลกคอสเพลย์อีกแล้ว เพราะต่อให้มันหลุดมาตรฐาน แต่สิ่งที่ทุกคนจะได้เห็นมันคือสไตล์โลกของ hutz.photo อย่างแท้จริง
คืองานศิลป์ที่พร้อมเสนอให้ทุกคนจากใจ
