10/06/2026
"ความหวัง เมื่อผลงานเสร็จ"
_____________________
ผมมักเป็นคนชอบอยู่เงียบๆ
ไม่ค่อยชอบเป็นจุดสนใจของใคร
เวลาไปงานรวมตัว หรือไปเจอคนเยอะๆ
ผมก็มักจะเลือกยืนอยู่มุมไหนสักมุม
ผมไม่เคยรู้สึกน้อยใจ
ไม่เคยอยากเป็นคนที่ใครๆ ต้องเข้ามาทัก
หรือเป็นคนที่เดินไปทางไหนแล้วมีคนจำได้
ตรงกันข้าม ความรู้สึกแบบนี้
ผมดันชอบเป็นพิเศษ
ความเงียบ ความธรรมดา
กับการได้ใช้ชีวิต
โดยไม่ต้องระวังสายตา มันสบายดี
แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งไม่ชอบใจในตัวเอง
ทุกครั้งที่ออกไปถ่ายภาพ
ทุกครั้งที่ขับรถ เพื่อไปยังสถานที่ที่คิดไว้
หรือทุกคืนที่นั่งทำภาพอยู่หน้าจอ
เมื่อมาดูผลงานตัวเอง
ไม่ว่าจะเป็นหน้ากล้อง หรือหลังกล้อง
ความรู้สึกก็ผุดขึ้นมาว่า "แม่งอยากดังหวะ"
ความโด่งดังที่
ไม่ต้องมีคนจำหน้าได้
ไม่ต้องมีคนเดินเข้ามาขอถ่ายรูปด้วย
แต่เป็นความรู้สึกที่อยากให้คนเห็น
อยากให้คนชอบ อยากให้คนพูดถึงงานชิ้นนั้น
ทั้งที่ปกติแล้ว ผมแทบไม่ต้องการ
ความสนใจจากใครเลย
มันจึงเป็นความย้อนแย้ง
ที่ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก
ตัวผมคนหนึ่ง พอใจกับการใช้ชีวิตอยู่หลังกล้อง
แต่อีกคนหนึ่ง กลับอยากให้ภาพที่อยู่ในกล้อง
เดินทางไปไกลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
บางทีผมก็รู้สึกผิดกับความคิดนี้
รู้สึกว่ามันดูแปลกๆ ที่ต้องการวิ่งหา
การยอมรับจากคนอื่น
แต่พอมานั่งคิดดีๆ ผลงานที่ออกมา
ไม่ว่าจะเป็นภาพถ่าย ภาพวาด เพลง หรือหนังสือ
มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการมองเห็น
ภาพที่ไม่มีใครดู
เพลงที่ไม่มีใครฟัง
เรื่องราวที่ไม่มีใครอ่าน
ถึงมันจะยังมีคุณค่าในตัวเอง
แต่คุณค่าบางส่วนของมัน
จะสมบูรณ์ขึ้นเมื่อมีใครสักคนได้รับมันไป
บางทีสิ่งที่ผมอยากได้ อาจไม่ใช่ชื่อเสียง
แต่อยากรู้ว่าความพยายามที่ทุ่มลงไปนั้น
เดินทางไปถึงใครสักคนหรือยัง
ภาพที่ผมนั่งทำอยู่หลายชั่วโมง
ทำให้ใครสักคนหยุดเลื่อนหน้าจอได้ไหม
ทำให้ใครสักคนรู้สึกอะไรบางอย่างได้บ้างหรือเปล่า
ความหวังทั้งหมดนี้
ก็เหมือนเป็นอีกหนึ่งเเรง
ที่อยากให้พัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ
เพื่อให้ผลงานมีผลลัพธ์ตามที่ต้องการ
