AbrogA Photography

15/11/2022

Bindirildik bir kayığa, yazısı beyaz kendisi kara.
Bazen kayıklar umuttu, mutluluktu mavinin ortasında.
Deniz hiç böyle siyah olmamıştı oysa.
Hayatım, haylim kaldı arkamda. Gidiyorum uzaklara.
Yanımda sadece anlamsız yaralarımı doldurduğum bavulumla.
Dönüp baktığımda oysa, neleri bıraktırmışlar arkamda.

15/11/2022

Gecemi tüm görkemi ile aydınlatan, sen büyüleyici polaris.
Işığınla göster bana yönümü.
Yoluma yoldaş, sırrıma sırdaş ol.
Tüm çıplak gerçekliğinizle görebiliyorum sizi.
Sen doğum gibisin, karanlığın içinde.
Sen ölüm gibisin aydınlığın içinde.
Doğuyorum, ölüyorum.
Aydınlıktan karanlığa gidiyorum.

15/11/2022

Çaresiz bedenler, yavaşça göğe doğru süzülen, acıyan bedenlerinin farkında değillerdi.
Her nefes alan bir gün daha ölüyordu.
Ölü bedenlerde ruhlarınızı taşıyorduk.
O odada, her geride kalan son parçasına bakıyordu.
Acı kırmızı, ölüm siyahtı.
Ve herkes eninde sonunda acıya kanıya ölüyordu.
Cızlavat almadan veda ediyordu.

15/11/2022

Aldılar sizi bizden bilmediğimiz caniler.
Neden ve sebep yoktu.
Renkli bir alfabede herkes kaybolmuştu.
Simsiyah sokaklarda, aslında adlarına ait bir tabelada yoktu.
Karanlık sokaklarda renkli tabelaları ile kendileri de kaybolmuştu.
Onlara ölme hakkını kim sunmuştu.

15/11/2022

Tanrılarımı da aldım geldim yanına.
İçimde sadece büyük aşkınla.
Özgürlüğümü ve kendimi adıyorum sana.
Bu kapıdan içeri adım attığımda.
Tüm zorluklara rağmen, güneş doğuyor her sabah yanımda.
Çünkü sen hep karşımda.

15/11/2022